آرزوي دخترك گرفتن دستان پدر بود،پدري كه هنوز چشمان دخترك را نديده رفته بود! و او منتظر بود.چه شبهايي كه در حسرت نوازشهاي پدرانه به صبح رسيده بود .چه سفره هايي كه بي نبود پدرپهن گرديده بود و چه آوازهايي كه بي وجود او خوانده شده بود.
همه بازيهاي كودكانه اش طعم پدر داشت،همه گريه هايش سوز بي پدري را ناله ميكردند و روزهايش ملال غربت را فرياد ميزدند.
و اما حالا وقت ديدار بود .
پدر در حال برگشت بود .پر بود از خستگي خاك و خون، لبريز از رزمهاي شبانه و فرياد خمپاره هاي آهني!
در آستانه در دخترك چشمانش را بست تا بهتر حقيقت روياهايش را بنگرد،پدر نزديك شد،نزديك و نزديكتر .دخترك وجودش را حس ميكرد ،صدايش را تماشا ميكرد و منتظر رويايي ترين لحظه بود !منتظر بود تا دستان پدر گيسوان آشفته اش را تمنا كند ،و گرماي دستانش وجود سردش را شعله ورسازد،اما رويا در توقف زمان گير كرد،دخترك منتظر دستان رويايي بود اما فقط صداي نفس هاي پدر را ميشنيد ،مردد مانده بود بين حقيقت و رويا ،نفس هايش به شماره افتاده بود و او به ناگاه صداي اشك را شنيد ،اشك از او نبود ولي او را هم تمنا ميكرد،ترديد را به پايان رساند و چشمانش را بر حقيقت باز كرد،مرد روياهايش جلويش زانو زده بود با چشماني خيس اشك و دو آستين بي دست !
